Ouwe Leon verkoopt computer

Published by Ouwe Leon on 22/02/2009 in Computernieuws. 0 Comments

Wie deze blog regelmatig gevolgd heeft, weet dat ik momenteel over twee computers beschikt met Vista. De eerste van de twee staat op zolder - because niet goed werkende -, de andere werkt goed. De zolder-pc wil ik kwijt.
In feite verkoop ik hem niet als een pc, maar gewoon alle daarvoor aangekochte onderdelen.
Wie biedt op het volgende:
- moederbord Gigabyte S-series EP45-DS3P. Ultra Cool, Ultra Durable, 45 mm processors
- Intel Core 2Quad Processor
- Originele Oem System Builder Pack Vista Home Premium
- 4 Gig DDR 2 geheugen
- Videokaart 9600

Voor meer technische details kun je terecht bij onze voorzitter, Dirk.

Een redelijk bod is voldoende

Het is mijn club niet meer

Published by Ouwe Leon on 13/02/2009 in Computernieuws. 5 Comments

Het dagboek van Ouwe Leon

Het woordduo ‘mijn club’ kan men op verschillende manieren interpreteren. ‘Mijn’ kan men zien als: bezit. Het kan ook betekenen: waartoe ik behoor. Als ik het dan heb over ‘mijn club’, dan heb ik het over het laatste. De groep waartoe ik behoor. Waar ik een deel van ben.

Dit uitgelegd zijnde, kan ik verder gaan met mijn uitleg over de titel van dit stuk. Het is ‘mijn club niet meer’ omdat ik er mij niet meer thuis voel. Omdat ik mij niet echt meer als een deel van de groep ervaar; als een vreemde eend in de bijt. Een toeschouwer.

Dat heeft met meerdere redenen te maken. Eerst en vooral met mijn gezinstoestand. Verder ook met wat ik meegemaakt heb en waardoor ik mij meer en meer ben gaan vervreemden van de rest van de club.

In een nog niet zo ver verleden – al heb ik het in feite toch over enkele jaren – was het vanzelfsprekend dat ik ’s woensdags naar de ‘club’ kwam. Er zijn zelfs jaren geweest dat ik nooit mankeerde. Dat ik niet één bijeenkomst miste. Dat ik het vervelend vond dat er woensdagen op een feestdag vielen, of dat er tijdens de verlofperiode enkele weken geen bijeenkomst was. Ik was er altijd bij.

Dat is nu wel anders. ’s Woensdags naar de computerclub gaan was een vanzelfsprekendheid; mijn vrouw had het toen tegenover vriendinnen als “Leon en zijn clubke, hé”. Als iets natuurlijk. Als een onderdeel van de natuur. Waar verandering in kwam door de ziekte van mijn vrouw. De ene dag goed, de andere dag niet. Alleen zou ze het wel redden, maar met mijn gehandicapte zoon er bij niet.

Daarbij komt ook nog dat het met de eigen gezondheid ook niet meer zo best is. Niet dat ik ziek ben, maar met een verkalkte/ontkalkte rug is het niet altijd een pretje. Zeker niet wanneer die rug het ergst opspeelt als ik lang voor de computer zit. In zoverre dat ik overweeg mijn computeractiviteiten af te bouwen en noodgedwongen naar een andere ontspanning uitzien.

Nu verplicht niemand mij om elke week present te zijn op de clubbijeenkomsten; ik kan dus best af en toe eens komen zien hoe het eraan toe gaat in ‘mijn club’. Al geeft dat niet meer een gevoel zoals weleer. Zeker niet als toen ik nog bestuurslid was.

Ik heb mij al dikwijls afgevraagd hoe het komt dat ik mij niet meer thuis voel in de club. Is het omdat ik niet meer bij de top (?) hoor? Is het omdat ik niet meer regelmatig kan komen? Is het omdat ik geen les meer geef en zelfs geen nieuwsbrieven meer maak? Zichzelf evalueren is niet gemakkelijk.

Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat de hierboven aangehaalde veronderstellingen wel allemaal een kleine rol zullen gespeeld hebben, maar vooral omdat ik enkele grote ontgoochelingen opgelopen heb met sommige bestuursleden.

Ik weet het. In de blogreeks ‘De Odyssee van Format C’ heb ik lovende woorden geschreven over de bestuursleden; waar ik voor een groot deel nog achter sta. Maar… Sommigen heb ik blijkbaar te hoog ingeschat.

Die nestwarmte, waar ik het een tijdje geleden over had, is er wel in de club. Die komt vooral van de leden. Het ‘kleine grut’ (waarmee ik niets kleinerend bedoel) . De ‘onvolmaakten’. De vrienden!

Miserie, man, miserie!

Published by Ouwe Leon on 04/02/2009 in Dagboek Ouwe Leon. 1 Comment

Dagboek van Ouwe Leon: dinsdag 03.02.2009

De miserie staat niet stil. Ik was nog niet bekomen van de Vista-crash van enkele tijd geleden, of een nieuw onheil trof mij. Niet zo erg als het geval met Vista, maar het kon niettemin tellen.

De schuldige was dit keer Adobe Creative Suite CS4 Master Collection. Geen officiële versie natuurlijk, maar een via het FTD opgepikte gehakte editie. Die installeerde ik zonder goed op te letten wat er allemaal opstond. Een beetje haastig, want ik had nogal wat te installeren nadat ik een nieuwe (officiële) Vista op mijn pc had moeten zetten.

In ieder geval had het niets te maken met mijn gehaast zijn dat het programma niet goed werkte. De door een Key geleverde serial bleek maar goed te zijn voor één dag en er zat dus niks anders op dan iedere dag een nieuwe serial te installeren, of de ganse zaak van mijn pc te kieperen. Het laatste kreeg de voorkeur en dan begon pas echt de miserie: ik kon Adobe Creative Suite CS4 Master Collection niet deïnstalleren.

Revo Uninstaller deïnstalleerde hem wel, maar alles bleef desondanks op mijn pc staan. De kraker had er wel voor gezorgd dat de ingepakte versie (11 Gig) kon verwijderd worden, maar toen ik keek hoeveel diskruimte die Master Collection mij kostte bleek dat 17 Gig te zijn (met o.a. Dreamweaver, Fireworks, InDesign, Illustrator, Acrobat 9, Flash, Contribute, After Effects, Premiere, Soundboot, OnLocation, Encore en Photoshop CS4). Een beetje veel natuurlijk, om dat zomaar te laten staan. Zelfs met een harde schuif van 1 Terra!

Windows wilde hem wel nog verwjderen, maar daar had ik de ‘Setup’ voor nodig en zocht die alleen maar op de DVD-installatiedisk. Die er niet was, want de installatie was gebeurd vanaf de harde schijf. Goede raad was duur.

Misschien zou het wel lukken, dacht ik, wanneer ik de ganse mikrak op een DVD plaatste, maar dat zinde mij niet. Een DVD maken van een programma, alleen maar om dat programma dan te kunnen deïnstalleren, leek mij nogal stom. Verder zou ik het programma achteraf niet meer kunnen gebruiken, daar de hack blijkbaar niet voldeed en Adobe Creative Suite CS4 Master Collection elke dag een andere serial nodig had. Na 30 dagen zou hij er dan ook wel de brui aan geven (trial versie).

Uiteindelijk heb ik de Adobe Creative Suite CS4 Master Collection van mij schijf gekregen met een clean-patch van Adobe. Die blijkbaar alle obstakels wegschamoteerde, zodat ik daarna met een simpelweg ‘verwijderen’, het hele zooitje in de prullenbak kon gooien.

Maar geen twee, zonder drie. Amper was de miserie met Adobe Creative Suite CS4 Master Collection opgelost, of een nieuw probleem stak de kop op: Word 2007 gaf mij een Macro ‘Error’ die ik maar niet kan verwijderen.

Miserie, man, miserie!

De zwaarste crash ooit

Published by Ouwe Leon on 02/02/2009 in Dagboek Ouwe Leon. 2 Comments

Dagboek Ouwe Leon:  maandag 2 februari  2009

Ik ben pas bekomen van de zwaarste computercrash ooit in mijn 25 jarige ervaring met de pc. Zaterdag, twee weken geleden, rond de middag, deed ik een ongeduldige ingreep die mij zuur zou opbreken. Mijn computer liet het totaal afweten en ik zou pas de maandagvoormiddag daarop zekerheid hebben dat alle gevaar geweken was. Nog vandaag, veertien dagen later, ervaar ik nog ‘naschokken’ van wat mijn meest brutale confrontatie was die ik ooit met een computer meegemaakt heb.

Naar alle waarschijnlijkheid lag de schuld hoofdzakelijk bij mijzelf. Ik ben een zeer ongeduldig iemand wat mij al veel narigheid heeft opgeleverd. Zoals mijn laatste botsingen met Windows daarvan kunnen getuigen. Toch ben ik er uitgeraakt. Gelukkig maar, want op sommige momenten  was ik de wanhoop nabij.

Het begon, zoals al gezegd, met een ongeduldig-onhandig gebaar van mijnentwege. Toen het wel zeer lang leek te duren toen een link naar een webadres maar niet wilde te voorschijn komen en het bolletje van Vista maar bleef ronddraaien, greep ik hardhandig in door Firefox brutaal af te sluiten. Met als gevolg dat alles op het scherm bevroor. Had ik wel meer meegemaakt, en zelfs toen ctrl+alt+delete niet reageerde, vreesde ik aanvankelijk nog het ergste niet.

Dan maar een ‘koude start’ dacht ik en voegde meteen de daad bij het woord. Waarop het mij stilaan duidelijk werd dat er iets meer aan de hand was. Na twee regels zwart-witte tekst, bleef de opstart een beetje haperen en in een flits kon ik nog een waarschuwing aflezen “reset porte error”; maar de pc startte wel op, al was dat voor niet lang. De eerste beweging die ik daarop deed, bevroor het scherm opnieuw.

Het was de start van een lange lijdensweg. Soms met een korte hoop op betering die telkens niet lang duurde. Het werd zelfs nog erger toen de computer niet meer op gang te krijgen was. Wanneer ik tot aan het zwart-wit keuzevenster geraakte met  o.a. ‘veilige’ modus, bleek niets te helpen.

In ‘veilige modus’ kreeg ik een resem drivers te zien en dat was alles. Direct in Windows starten lukte soms, maar de opluchting was van korte duur. Tientallen pogingen mislukten, andere lukten wel maar met een onstabiel Vista als gevolg. De redding kwam uiteindelijk met mijn recovery-disk; al had ik er verschillende pogingen voor nodig om die op gang te krijgen want mijn Bios instellen was ook al onmogelijk.

Zelfs die recovery-disk bezorgde mij koude rillingen want die deed er ruim een uur over en steeds weer dacht ik aan vastlopers. Het heeft mij wel geleerd dat geduld uiteindelijk loont. Vista liep daarop weer stabiel en dat is nu al twee weken zo.

Het voorval heeft mij twee dingen geleerd: dat ik meer geduld moet hebben en dat ik mag betrouwen op mijn recovery-disk. Het onrustig gevoel is wel nog niet volledig weg en deze blogpost is de eerste poging om de draad weer echt op te nemen.

Surfen naar 1936 en vroeger

Published by Ouwe Leon on 15/01/2009 in Dagboek Ouwe Leon. 1 Comment

Dagboek van Ouwe Leon: donderdag 15.01.2009

Als men aan het (internet)surfen gaat, weet men wel waar men begint, maar niet waar men eindigt. Dat is bij mij in ieder geval zo. Zo ook vandaag weer. Nog meer, ik was niet eens van plan om te gaan surfen, maar toen er een interessante ‘golf’ aankwam was ik mee. Van de ene roller naar de andere en steeds maar verder weg van mijn oorspronkelijke doel. Uiteindelijk eindigde ik op deze plek om mijn verhaal te vertellen.

Sinds enkele dagen zag ik op het FTD een reeks verschijnen van ‘Greatest hits’. Wanneer men de zoekmachine van FTD opent en men tikt deze regel in, dan vindt men tientallen links naar ‘Greatest Hits’, maar daar is niks bijzonders aan. Wel wanneer men ‘Greatest Hits uit 1919′ ziet staan! En het bleef niet bij dat ene jaartal. Het liep op. 1926 kwam aan de beurt en 1929 en van dan af aan liep het jaarlijks op zodat ik benieuwd geraakte naar 1936; het jaar van mijn geboorte.

Vandaag was het dan zover: 1936. nieuwsgierig ging ik dan ook kijken wat voor ‘n liedjes in die tijd populair waren. Ik kreeg de keuze uit negen liedjes, waartussen namen die 15 à 20 jaar later nog populair zouden zijn zoals: Heinz Rühmann (Wozu is die Strasse da) http://tinyurl.com/7wl2oz , Hans Albers (Auf der Reeperbahn Nachts en In meinen Herzen, Schatz) en de wereldvedette Pola Negri (Wenn die Sonne hinter den Däch), niet alleen wat zang betrof maar ook - en vooral - van de film. http://tinyurl.com/9qq8r8 De ‘femme fatale’ van de stille film tussen 1910 en 1930.

Tussen de negen liedjes slechts één Engelstalig en geen enkel in het Nederlands. Maar ‘Goody, Goody’ van Teddy Stauffer and his Original Teddies, is nog altijd populair. En was dat altijd, wat ook Frank Sinatra vond, want hij zong het met een andere wereldvedette Ella Fitzgerald. Het jaar, waarin ik geboren ben, was dus al zeker geen mislukking wat muziek betrof! :-)

Ik was op gang en niet direct van plan te stoppen. Waar ik mee bezig was beviel mij en daarom ging ik op zoek naar de allereerste sporen van ‘hutchenky‘, de persoon die zo goed gedocumenteerd was in de tophits van zowat een eeuw geleden. Zij  oudste ‘Greatest Hits‘ kwamen uit 1913. en ik vond er liefst 51.

Wie de ‘stars‘ waren in 1913, weet ik niet, maar één naam viel mij direct op: Enrico Caruso en één van de twee liederen die hij zong was de ‘Garibaldi’s Hymn’; ook al een naam die klonk als een klok. Ik heb er naar geluisterd, maar mijn ‘greatest hit‘ zal het zeker niet worden. Het heeft er mij wel toe aangezet om zowel in Wikipedia de namen van Enrico Caruso http://tinyurl.com/9bqrhe en Garibaldi  http://tinyurl.com/893p8j  op te sporen. Waarbij ik ontdekte dat Caruso een hele grote ‘star‘ was in 1902 want van ‘Vesti la giubba uit I Pagliacci’, werden 1,2 miljoen exemplaren verkocht. Die plaat was ook de allereerste die gemaakt werd.in de geschiedenis van de gramofoonplaat.

Als je het maar weet!

Het internet is geen evangelie

Published by Ouwe Leon on 10/01/2009 in Computernieuws. 0 Comments

Dagboek van Ouwe Leon: zaterdag 10.01.2009

Toen men mij woensdag, tijdens het vragenuurtje van de clubbijeenkomst, vroeg of ik niets had voorgehad de laatste weken van 2008, antwoordde ik enthousiast: “Alles gaat goed in de beste der werelden.” Een uitdrukking die ik eens gehoord had en voor mij de betekenis heeft: dat alles prima gaat en ik mij geen zorgen moet maken. Ik dacht daar aan nadat ik een moeilijk geval met een driver had opgelost (Canoscan Lide 20 scanner) en na wat tegenpruttelen ook mijn derde externe harde schijf met Vista aan de praat had gekregen.

Een computer kan veel problemen veroorzaken, maar als men ze kan oplossen is er in feite niets aan de hand. Tenminste, zo voel ik het aan. Eens een moeilijke zaak opgelost, ben ik achteraf zelfs gelukkig dat het gebeurd is. Wat natuurlijk veel te maken heeft met ondervinding en mijn jaren lidmaatschap bij de club. Het kan dus wel gebeuren dat ik in de loop van de week nogal wat afgesakkerd heb, maar tijdens de rondgang in het vragenuurtje, ik schaamteloos zeg: “dat er niets aan de hand was.”

Leugentje? Ik vind van niet. Echte problemen zijn die welke men niet kan oplossen. Wat niet wil zeggen dat men altijd eenvoudige problemen kan oplossen. Zo had ik een uurtje vooraleer ik deze regels schreef, een eenvoudig probleem waarbij het internet nu eens niet de oplossing bood; maar in feite mij op een slecht spoor zette. Dit, nadat ik vruchteloos had geprobeerd een externe harde schijf - My Book 320 GB van Western Digital - op gang te krijgen. Die schijf had ook moeilijkheden veroorzaakt tijdens mijn eerste kennismaking met Vista, zodat ik dacht dat dit nu weer het geval was.

Direct consulteerde ik het internet met de vraag: my book vista. Wat heel wat reacties opleverde van internetters die er niet in geslaagd waren hun My Book (320 GB en 500 GB) tot actie te bewegen. Sommige reacties kwamen zelfs van heel boze computeraars die deze externe harde schijf niet op gang hadden gekregen, of waarbij Vista de schijf niet eens herkende en daardoor kostbare gegevens kwijt waren geraakt. Vreemd genoeg waren er ook antwoorden van mensen die helemaal geen moeite hadden gehad met hun My Book onder het Vista-bewind en daar dus erg ontevreden over waren.

Nu is het zo dat met My Book - zoals met de meeste externe harde schijven - je alleen maar voor voeding en een USB-verbinding moet zorgen. Geen drivers of andere ‘abakadabra‘ zoals met andere hardware het geval kan zijn. Wanneer alles goed functioneerde, mocht er dus geen probleem zijn tussen My Book en Vista. Waardoor ik dus de achterzijde van mijn pc opzocht om na te gaan of alle kabels wel  aangesloten waren.

Lang heeft het niet geduurd vooraleer ik de ‘boosdoeners’ vond. Eerst en vooral zat de voedingstekker van de disk niet in het stopcontact en achteraf bleek dat ook de USB-kabel van het USB-verlengsrtuk niet op zijn plaats zat. Of al die andere boze internetters, die hun My Book niet op gang gekregen hadden, dezelfde fouten hebben gemaakt zoals ik,betwijfel ik wel. Bij hen zal het wel te maken hebben gehad met ‘verkeerde’ Vista-drivers. Let op! Ik schrjf dus wel ‘verkeerde’ en niet ‘foute’ Vista-drivers.

Wat heb ik dus bijgeleerd? Dat niet alles wat op het internet geschreven wordt van ‘kenners’ komt. Dat er veel op Vista gekankerd wordt, maar dat ik (tot dus ver) tevreden ben over Vista. Laat ik er bij zeggen: dat ik hout vast had toen ik dit laatste schreef.

Nestwarmte bij Format C

Published by Ouwe Leon on 08/01/2009 in Computernieuws. 2 Comments

Dagboek van Ouwe Leon: woensdag 07.01.2009

Veel volk op de nieuwjaarsreceptie van de club en een speciale sfeer. Ongedwongen, maar dat zijn we wel een beetje gewoon bij Format C, en na de klassieke ronde waarbij iedereen zijn zegje mag doen, achteraf geen les of demonstratie. Kans dus om eens een babbel te kunnen do en met sommige leden. Wat heel verrijkend kan zijn.

Sinds enkele jaren is het ook een gewoonte geworden dat sommige leden het initiatief nemen om het bestuur - figuurlijk dan - in de bloemetjes te zetten. Al dient er bij gezegd dat ze het bestuur nogal ruim namen, want bij het afgeven van de cadeautjes, bleek ook ik bij de gelukkigen te zijn. Terwijl ik nochtans geen deel meer uitmaak van het bestuur. Wat ook het geval was met Jean-Pierre ‘Mister Powerpoint’ en Johan. Laatstgenoemde deed er nog een schepke bovenop door een applaus te vragen voor mijn persoontje, voor het maken van nieuwsbrieven. Johan vond dat dit niet voldoende gewaardeerd wordt. Wat ik sterk betwijfel.

In tegenstelling tot voorgaande jaren, zat ik niet aan de bestuurstafel, maar tussen ‘het gewone volk’ :-) Tussen diegenen die voor de cadeautjes zorgden. Allemaal vrouwen. Wat geen toeval is, want sinds we een groot aantal vrouwen in de club hebben is de sfeer een stuk veranderd. Waar ik niet mee bedoel dat die sfeer vroeger slecht was, maar dat hij nu in ieder geval toch wel beter is. Computerclub Format C heeft nu een nestwarmte, die de club vroeger niet had. Ook bij cfc zijn het de kleine dingetjes die het hem doen.

Neem nu bv het cadeautje voor het bestuur (en co). Een (zelfgemaakt) kaartje en een zak (zelf gebakken) wafeltjes. Een van de initiatiefneemsters, die naast mij zat, vond het spijtig dat ze (financieel) niet meer konden doen omdat computermateriaal duur is. Maar dat hoeft helemaal niet. Weten dat men gewaardeerd wordt omwille van het werk dat men verricht voor de club en zijn leden, betekent méér dan een duur cadeau. Dat het kaartje ’self made’ was, net zoals de wafeltjes en je naam mooi gecalligrafeerd, betekent dat ze er een inspanning hebben moeten voor doen. Dat ze ook iets hebben bijgedragen voor het welzijn van de club en zijn leden. Weliswaar hebben ze ons niets bijgeleerd wat de computer betreft, maar hebben ze ons veel bijgeleerd wat vriendschap betreft.

Vrouwen! We kunnen ze niet missen in de club!

Het zijn de kleine dingen die het doen

Published by Ouwe Leon on 05/01/2009 in Computernieuws. 1 Comment

Dagboek van Ouwe Leon: 04.01.2009

Nieuwjaarswensen sturen is mijn ding niet. Niet dat ik vrienden en familie het allerbeste niet zou  toewensen met het aanbreken van een nieuw jaar, maar ik vind het een klein beetje onzin. Ik vind het zo normaal dat ik iedereen het beste toewens, dat ik het abnormaal vind dat ik daarbij een kaartje moet sturen om hen daarvan te overtuigen. Het kan natuurlijk ook uit luiheid zijn dat ik het gedurende jaren niet gedaan heb, maar de laatste jaren doe ik het wel.

Er zijn twee groepen bestemmelingen. Enerzijds familie en kennissen, anderzijds een aantal buren. Vooral de tweede reeks heeft mij er toe aangezet om nu elk jaar, met de jaarwende, nieuwjaarswensen te sturen. En die buren krijgen de laatste jaren altijd iets origineels. Met die originaliteit bedoel ik dan: niet zomaar een doodgewoon kaartje, maar iets dat mij tijd en werk gevraagd heeft. Ik vind namelijk een ‘ordinair’ wensenkaartje onpersoonlijk en onbeleefd. Zo zijn het dikwijls kaartjes die ze niet eens gekocht hebben om naar een bepaald iemand te sturen, maar die ze nog hebben toen ze een goed doel wilden steunen of die ze zich op de markt aangeschaft hebben aan 1 euro per dozijn. Waarmee ik ook niet bedoel dat een goed doel steunen, verkeerd zou zijn.

Er is daar allemaal niks mis mee. Zelf maak ik er wel iets persoonlijks van en dat heeft altijd te maken met mijn computer. Alleen, dit jaar  wilde de inspiratie maar niet komen. Hoe ik ook dacht en dacht en dacht, het lukte maar niet. Zodat ik al begon te vrezen dat ik het einde van 2008 zou afsluiten zonder wenskaartjes. Tot wanneer de muze op bezoek kwam.

Ze fluisterde mij in het oor de afbeelding op de kaartjes maar te vergeten en op het binnenblad een tekst te zetten die iedere buur tevreden zou stellen. Ja, misschien wel in rijmvorm, want ik had toch een rijmprogramma gevonden (sic) op het internet dat ik daarvoor zou kunnen gebruiken.

Van dan af aan verliep alles zeer vlot en ik wil de tekst jullie niet onthouden. Het klinkt niet zoals Karel van de Woestijne, of zoals Vondel  of Gezelle, noch zoals Adema van Scheltema of Marnix van Sint Aldegonde, maar het deed toch in de buurt de ronde. En sloeg aan.

Dag beste buur

Straks zitten we in 2009
… en komen we elkaar weer dagelijks tegen.
Een verre groet van Nancy en Rudi
een sportbabbel met Henri,
een grapje met Germaine,
een ‘Hallo’ van Emilienne,
een snelle groet, een flits van Cindy,
een vriendelijk woord van Joyce, Willy en Sandy,
een ietwat luidruchtiger van Amber en Dylan
…’Dag Leon, dag Peter, dag Toby’

Ah, het zijn die kleine dingen die het hem doen
… meer hebben we niet van doen.

Dus beste buren,
mogen in 2009 de vreugdevolle uren
… heel lang duren.

Ik drukte het af op etikettenpapier A4 en plakte het ‘gerimrambel‘ op de binnenzijde van de kaartjes, waar anders met de hand geschreven ‘Beste wensen van…’ op staat. De buren waren er blijkbaar dolgelukkig mee want iedereen herkende er zichzelf in. Wat ook zonder de naam zou gekund hebben. Het mooiste compliment kreeg ik van Germaine (81): “Bedankt veur eu schuun koartse. Straks vliegen ze wel ollemol van mennen dressoir, moar da van eu, bleft erop stoin.”

Het zijn inderdaad de kleine dingen die het hem doen.

PS: Amber (10) en Dylan (8) roepen van de overkant van de straat. Cindy is het vrouwke van onze voorzitter

Photoshop: klaar voor de start

Published by Ouwe Leon on 03/01/2009 in Computernieuws. 1 Comment

Dagboek van Ouwe Leon: vrijdag 02.01.09

Photoshop! Hét magische woord in de digitale wereld. Hét programma van de kenners. Dé werkplek van de digitale kunstenaar.

Wie wil dat allerhoogste topprogramma niet in de vingers hebben? Ik in ieder geval. Alleen… het is toch zo groot en ingewikkeld, terwijl er om de haverklap een nieuwe versie uitkomt. Net zoals bij het kleine broertje Photoshop Elements. Je krijgt niet eens de kans om de handleiding door te nemen of er is daar al een nieuwe versie. Waarbij je vreest alles opnieuw van nul af aan te moeten herbeginnen.

Dat mag voor mij allemaal geen reden zijn om niet met Photoshop te beginnen. Ik heb immers de tijd. Wel zal ik ook de nodige discipline moeten opbrengen om dag na dag verder te gaan. Een nadeel dat ik heb, is dat ik niet hoef te lukken. Klinkt raar, maar Photoshop kan mij geen bonus opbrengen in mijn werk. Ik ben immers met pensioen. Al de kennis die ik opdoe met Photoshop te leren is gewoon luxe. Ik kan dus makkelijk de handschoen gooien met als argument: het hoeft niet voor mij.

Een voordeel dat ik heb, en wat velen over het hoofd zien die Photoshop willen aanleren, is dat ik een sterke grafische achtergrond heb. Want het volstaat niet om Photoshop aan te leren om daardoor achteraf ook de feeling te hebben van een graficus. Uiteindelijk is Photoshop immers grafiek. Wanneer men Photoshop alleen maar wil aanleren om foto’s te retoucheren, dan kan men dat even goed doen met minder gesofistikeerde software. Ook dan moet men ook nog de professionele kijk hebben van de kunstfotograaf. De man of vrouw die alles kent van lichtinval, van kleurtemperatuur en de feeling om het beste te ontdekken uit een gelaat of een panorama.

Ik heb mij in ieder geval goed voorbereid op de start met Photoshop. Ik heb CS4 (NL) Extended geïnstalleerd, heb een digitale, Nederlandstalige  cursus over 85 lessen klaar staan op mijn pc en daarbij nog een videocursus ‘Live and Work’ cs4 bij de hand. Ik heb dus alle kansen om te slagen. Als ik maar het geduld en de inzet kan opbrengen om dagelijks een stapje verder te gaan.

Babylon is gered

Published by Ouwe Leon on 27/12/2008 in Computernieuws. 0 Comments

Dagboek van Ouwe Leon: vrijdag 26.12.2008

Babylon of Babel is een stad uit de Oudheid, die zich in het huidige Irak bevindt, 80 km. ten zuiden van Bagdad. De naam Babylon is een Griekse verbastering van het Akkadische Bab-Ili, hetgeen betekent “de poort van God“. De naam in het Assyrisch betekent “de stad van de verspreiding der stammen“. Voor mij betekent Babylon een vertaalprogramma, dat ik vrij veel gebruik als hulpje bij mijn bezoek aan Cyclingnews en het lezen van de boeken en illustraties die ik van het Usenet pluk.

Een programma dat ik zo goed als niet kan missen en dus op al mijn computers aanwezig was, maar waarmee ik enkele dagen geleden in panne viel. Niet dat het programma zelf het liet afweten, alleen verwittigde het mij dat de testperiode was afgelopen. Testperiode? Babylon stond helemaal niet op ‘testen’, maar was (volgens mij) ‘geregistreerd’. Wat dus niet waar bleek te zijn.

Nochtans had ik het programma met een ‘patch‘ gekraakt. Tenminste dat dacht ik, want na het ‘kraken‘ had die patch mij juichend ‘done‘ gemeld. Ik was dus gerust, kreeg nooit meldingen dat ik nog maar x-aantal dagen had te gaan met uit te testen, om dan opeens het bericht voor mijn neus te krijgen: dat de testperiode verlopen was. Dat ik het programma kon kopen aan een sterk verminderde prijs (- 25 procent). Leuk, maar dat was ik toch niet van plan. Zeker niet als men het programma regelmatig gratis van het Usenet kan halen.

Vol vertrouwen liet ik Revo Uninstaller los op Babylon 7 en installeerde het opnieuw. Tenminste ik dacht dat het programma opnieuw geïnstalleerd was, maar wanneer ik het wilde opstarten kreeg ik fluks de opmerking: “Testperiode is verlopen, Babylon 7 kun je kopen met 25 % reductie).” Ik had dus blijkbaar iets fout gedaan, dus opnieuw geprobeerd. Dezelfde werkwijze met Revo en opnieuw… “Testperiode is verlopen enz...”

Lichte paniek brak uit. Zou ik het voortaan zonder Babylon moeten zien te klaren? Zou ik uiteindelijk Babylon moeten aankopen, want ik zag geen gelijkwaardig (gratis) programma zitten? Of moest ik drastischer te werk moeten gaan bij het de-installeren?

Dat laatste had natuurlijk de (financiële) voorkeur. Dus weer Revo aan het werk gezet, maar blijkbaar was de opkuis achteraf niet geslaagd want ‘Testperiode afgesloten’ kwam alweer te voorschijn. Wat waarschijnlijk te kennen gaf dat deze melding ergens anders genesteld zat. cCleaner aan het werk gezet, Spyware Doctor opgestart, nCleaner gelanceerd. Serienummers opgespoord waarbij NOD32, mijn virusscanner, bijna de ‘rietepetiete’ kreeg. Gevonden serials zonder gevolg uitgeprobeerd wat eindigde met een Ouwe Leon met zijn handen in het haar en zonder Babylon op zijn computer.

Even gekeken op de site van ‘t Computerwinkeltje (http://www.hcw.be) hoeveel Babylon 7 kost en dat viel een beetje tegen (119 eur). Tot wanneer ik nog een oude serial vond die ik uitprobeerde en… Hoera, Babylon 7 ging weer aan de slag.

Geen Babelse spraakverwarring noch extra-kosten dus voor mij. Ik ben er wel een paar dagen zoet mij geweest. Al was het meer zuur dan zoet.

 

Wat zeg je?
Usenet: gedecentraliseerd netwerk voor de verspreiding van tekstberichten of binaire bestanden
Patch: een klein stukje software dat software gebruikt wordt om serienummers te omzeilen en dus gratis gebruik te kunnen maken van het programma.
Testperiode: bepaalde tijd dat men een programma gratis kan gebruiken (uittesten). Het programma installeert wel een klein programmaatje dat belet dat je achteraf opnieuw gebruik kunt maken van de testperiode.
Kraken: een programma met bepaalde software bewerken zodat het gratis kan gebruikt worden.
Registreren: serienummer invoeren van een aangekocht programma, of via internet bij de firma ophalen.
Revo Uninstaller: programma dat grondig een ander programma ven je pc verwijderd.
cCleaner en nCleaner: programma’s die allerlei overgebleven softwarerommel van je pc verwijderen.
Spyware Doctor: programma dat malware (verzamelnaam voor kwaadaardige en/of schadelijke software) zoals Spyware, Trojans, Wormen, Rootkits van je pc haalt.